اعتراف

من زنگي را دوست دارم

ولي از زندگي دوباره مي ترسم!

دين را دوست دارم

ولي از كشيش ها مي ترسم!

قانون را دوست دارم

ولي از پاسبان ها مي ترسم!

عشق را دوست دارم

ولي از زن ها مي ترسم!

كودكان را دوست دارم

ولي از آينه مي ترسم!

سلام را دوست دارم

ولي از زبانم مي ترسم!

من مي ترسم ، پس هستم

اين چنين مي گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم

                                              ولي از روزگار مي ترسم

کێڵگه‌ده‌سترێ بۆ باران

چێا بۆ هه‌ڵۆ

رووبارو چه‌م بۆ نه‌وه‌‌ستان

خۆر بۆ ئاسۆ

ئاگر په‌رست بۆ ئاته‌شگه‌

با بۆ چرۆ

ئه‌ستیره‌و مانگ بۆ سپێده‌

منیش بۆ تۆ

کوردستانم:منیش بۆ تۆ

که‌نامۆیی

وه‌ک ره‌شه‌با، هه‌ڵده‌کات و

 پێده‌شتی ئارامم ده‌بڕێ

 که‌ خه‌م،

وه‌کو قه‌له‌ڕش

له‌به‌رده‌رگه‌ی ژووره‌که‌مدا

 باڵه‌کانی ده‌کاته‌وه‌و له‌نگه‌ر ده‌گرێ

 من،چۆله‌که‌ی باڵ ته‌زیوی

    خه‌مه‌کانی خۆم هه‌ڵده‌گرم

  ده‌ڕۆم...ده‌ڕۆم

      تا تیشکی چاوی مناڵێك ده‌دۆزمه‌وه‌

      فڕین وه‌بیر چۆله‌که‌ی خه‌م ده‌هینمه‌وه‌

      که‌چی گیانه‌!    

       زۆر جار به‌چاوی خۆم دیومه‌

         که‌مناڵان، له‌شاره‌دا، خه‌فت ده‌خۆن،

      وه‌کو بێچوه‌مراوی،دێن،

   له‌زه‌ریاچه‌ی چاوی تۆدا خۆیان ده‌شون!

    (دوکتور عه‌بدوڵڵا په‌شێو)

 ای ستاره‌ها که برفرازآسمان

       با نگاه خود اشاره گرنشسته‌اید

    ای ستاره‌ها که از ورای ابرها

          برجهان ما نظاره گرنشسته‌اید

    آری این منم که دردل سکوت شب

       نامه‌های عاشقانه پاره‌ می کنم

    ای ستاره‌ها اگر به‌ من مدد کنید

        دامن ازغمش پراز ستاره‌ می کنم

   با دلی که بوئی از وفا نبرده‌ است

         جوربیکرانه و بهانه خوشتر است

       در کنار این مصاحبان خودپسند

     ناز و عشوه‌های زیرکانه خوشتر است

 ای ستاره‌ها چه شد که در نگاه من

       دیگر آن نشاط و نغمه ه‌ ترانه مرد

   ای ستاره‌ها چه‌ شد که برلبان او

        آخر آن نوای گرم و عاشقانه‌ مرد

   جام باده سرنگون و بسترم تهی

     سرنهاده‌ام بروی نامه‌های او

    سرنهاده‌ام که در میان این سطور

         جستجو کنم نشانی از وفا را

   ای ستاره‌ها مگر شما هم آگهید

          از دوروئی و جفای ساکنان خاک

   کاین چنین به قلب آسمان نهادن شدید

         ای ستاره‌ها،ستاره‌های خوب و پاک

    من که پشت پازدم به هرچه‌هست و نیست

          تا که کام او زعشق خود رواکنم

     لعنت خدا بمن اگر بجز جفا

       زین سپس به عاشقان باوفا کنم

         ای ستاره‌ها که همچو قطره‌های اشک

    سر بدامن سیاه‌ شب نهاده‌اید

       ای ستاره‌ها کز آن جهان جاودان

   روزنی بسوی این جهان جاودان گشاده‌اید

       رفته است و مهرش از دلم نمی رود

  ای ستاره‌ها، چه شد که‌ او مرانخواست؟

     ای ستاره‌ها، ستاره‌ها، ستاره‌ها

             پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

چاوه که م! چاوی ره شی تؤ ئافه تی گیانی منه

گیانه که م! برژانگی تیژت نووکه رمبی دوژمنه

شیری ده ستی شێری ئالایه برؤ راکشاوه که ت

جه رگی لاوێکی هه ژاری کوردی ورد پێ بنجنه

دیده که ی به خوماری تؤ تورکانه به دمه ستی ده کا

بؤیه مه یلی وا به کێشه و فیتنه و خوێن رشتنه

به ژنه که ت سێداره یه، که زیه ته نافه زوو به ده ی

بیخه ئه ستؤی من که کوردم کورد به شی خنکاندنه

زامی جه رگی من به فه‌رمووده‌ی گراوی سواری کورد

مه ڵهمه‌می هه‌ر ژه‌نگی گواره ه‌ ئاره‌قی به‌ر گه‌ردنه

ئاره‌زؤی من چووکه،ئه‌مما تا بفه‌رمووی شیرینه.........